دیگ و قابلمه

دیگ یکی از رایج ترین وسایل پخت غذا در جهان است. ظرفی در دار و دارای لبه هایی بلند است که باعث می شود غذا مدت زمان بیشتری در آن بجوشد.

از این ظروف برای پخت انواع خورش ، پلو ، آبگوشت ، سوپ و ...استفاده می شوند. همچنین گاهی برای مصارف غیر آشپزی نیز مورد استفاده قرار می گیرند ؛ مثلا از دیگ های بزرگ برای جوشاندن لباس و یا برای رنگ کردن پشم یا نخ استفاده می کنند.

واژه ی قابلمه در زبان پارسی امروز دارای چندین واژه معادل است که عبارتند از: دیگ ، دیگچه ، کماجدون و.... در زبان پارسی چند سده پیش هم واژه هایی پارسی هم چون تشت و تاس و... برای این ابزار وجود داشته است.

دیگ و قابلمه از جنس های مختلفی همچون سنگ و انواع فلزات ساخته می شوند البته در ابتدا این ظروف را از سفال می ساختند. قدیمی ترین دیگ سنگی کشف شده در جهان مربوط به 9000 سال پیش می باشد که در مکزیک کشف گردیده است.

برای ساخت دیگ های فلزی باید از فلز هایی استفاده شود که در اثر گرما واکنش شیمیایی انجام نداده و مزه غذا را تغییر ندهد ، گو این که برای بدن نیز مضر می باشند.

از مس نیز برای ساخت قابلمه استفاده می کنند ، زیرا فرایند انتقال حرارت را به خوبی انجام می دهد. البته نظریه های بسیاری برای استفاده از این قابلمه های مسی مطرح شده است بعضی استفاده از آن ها را برای بدن مفید و بعضی مضر می پندارند.

آلومینیوم نیز فلزی مناسب برای ساخت قابلمه می باشد ، چرا که انتقال گرما را به خوبی انجام می دهد. برای این قابلمه ها از روکش تفلون یا سرامیک استفاده می شود.

چدن نیز گزینه مناسبی برای ساخت دیگ است ، زیرا گرما را به خوبی در خود نگه می دارد و برای پخت های طولانی مدت بسیار مناسب می باشد.

دیگ مسی با دستگیره آهنی ، سده 18 میلادی

تحقیق و گردآوری :

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com

منبع

ايران آنتيک / www.iranantiq.com