پای پوش

پا ، یکی از ارگان های اصلی و حساس بدن است که به قلب دوم معروف است. انسان ها از همان ابتدا برای حفاظت از پای خویش به دنبال وسیله ای مناسب بودند و می توان گفت که یکی از پیشه هایی که بشر از آغاز تمدن خود با آن مرتبط بوده ، «پای پوش دوزی» است که در هر منطقه ای به نامی از قبیل: گیوه ، کلاش (گیوه کردی) ، کُوش ، اُرسی ، دمپایی ، کفش ، ملکی و غیره شهرت یافته است.

هر یک از اقوام محلی در کشورمان دارای پای پوش های متفاوتی بوده اند به عنوان مثال کفش مخصوص بانوان کردستان ، تیماجی الوان یا چرم خام با طرحی ساده و نوک پنجه ای برگشته بوده که بر رویه آن با نخ های ابریشمی رنگین ، گلدوزی و نقش اندازی می شده است. در زمان های قدیم در شرق خراسان ، از نوعی نعلین استفاده می کردند که پاشنه آن دقیقا زیر پاشنه پا یعنی روی تخت کفش در همان قسمت پاشنه نعل می کوبیدند.
گُرگوی از دیگر پای پوش هایی بود که تخت چرمی یا لته ای که رویه جیر به شکل ضربدر داشت.
گیوه نیز از دیگر پای پوش های سنتی معروف منطقه گناباد بوده است. چِنُق که همان چاروق است از پای پوش های مردان سبزوار می باشد و زنان این منطقه از پای پوش هایی همچون گالش ، ساغری و گیوه استفاده می کردند.
گالش از کفش های بومی زنان مازنی و گیلانی نیز می باشد. چوموش و چاروق از دیگر پای پوش های مرسوم در مناطق کوهپایه ای و کوهستانی گیلان است.
در نتیجه می توان گفت که بدون شک پوشیدن کفش های مختلف متداول و مرسوم در هر منطقه‌ ای برگرفته از محیط زندگی افراد و فرهنگ و باورهای حاکم بر آن منطقه است.

امروزه صنعت تولید کفش مراحل بسیار مهمی را پشت سر گذاشته و در مقایسه با گذشته از پیشرفت قابل توجهی برخوردار شده و پا به عرصه مُد گذاشته است.

تحقیق و گردآوری:

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com

منابع

• پای پوش های زنان روستایی و عشایر ایران / ابوالقاسم دادور ، لیلا پور کاظمی / مجله زن در توسعه و سیاست / سال 1388 / شماره 27