چاقو سازی

یکی از صنایع دستی سنتی و زیبای ایران «چاقوسازی» نام دارد که صنعتی دیرینه و دارای سابقه کهن در ایران است. سابقه این هنر به دوره حکومت مادها برمیگردد، زیرا در آثار کشف شده از آن دوره سلاح های دست ساز و زیبا بدست آمده است. مواد اولیه هنر چاقوسازی آهن است و دسته چاقو را از شاخ گوزن و یا عاج تهیه می نمایند، در گذشته روی دسته شمشیرها و غیره را مرصع کاری نیز می نموده اند و این کار امروزه بصورت ساده تری انجام میگیرد. از آنجاییکه ایرانیان در بین جهانیان از جنگاوران بی باک و جهانگشایان...ادامه

یکی از صنایع دستی سنتی و زیبای ایران «چاقوسازی» نام دارد که صنعتی دیرینه و دارای سابقه کهن در ایران است.

سابقه این هنر به دوره حکومت مادها برمیگردد، زیرا در آثار کشف شده از آن دوره سلاح های دست ساز و زیبا بدست آمده است. مواد اولیه هنر چاقوسازی آهن است و دسته چاقو را از شاخ گوزن و یا عاج تهیه می نمایند، در گذشته روی دسته شمشیرها و غیره را مرصع کاری نیز می نموده اند و این کار امروزه بصورت ساده تری انجام میگیرد.

از آنجاییکه ایرانیان در بین جهانیان از جنگاوران بی باک و جهانگشایان چیره دست شناخته شده اند ناگزیر باید از ابزارهای جنگی خوبی برخوردار بوده باشند، چرا که در زبان پارسی نام ابزارهای جنگی بجای مانده که برخی از آنها را در پارسی باستان یعنی در نوشته های روزگار هخامنشیان و بیشتر آنها را در نامه دینی ایرانیان، اوستا، می یابیم و جالب اینکه نام بیشتر ابزار مزبور در زمان حاضر نیز بین نوشته ها، مشاهده می شود، کمان ابرو، کمند گیسو، تیر مژه دلدار، از جمله تشبیهات زیبا و دلنشین ادبیات فارسی می باشد.

منابع موجود از جمله شاهنامه فردوسی، اختراع بسیاری از اشیاء از آن جمله نرم کردن آهن و ساخت ابزار جنگی را به جمشید نسبت می دهند، ولی آنچه مسلم است استفاده از جنگ افزار با تاریخ انسان همراه بوده است.

در ایران سابقه صنعت چاقوسازی را در زمان هایی باید جستجو کرد که داشتن سلاحی سرد از ضروریات زندگی هر فرد به شمار می رفت. اما در بررسی های به عمل آمده و با توجه به شواهد و مدارک به دست آمده به طور قطع اعلام تاریخ دقیق و مشخص پیرامون زمان شروع این صنعت در ایران مقدور نمی باشد.

یکی از قدیمی ترین مناطق سکونت ایران که قدمت آن به هزاره ی ششم می رسد، تپه سیلک کاشان (Sialk Top/Tappeh) می باشد. از جمله قدیمی ترین آثار بدست آمده از سیلک، چاقویی است با دسته ی از استخوان و تیغه ای از سنگ چخماق که متعلق به 4200 سال قبل از میلاد مسیح می باشد.

اما قدیمی ترین چاقوی فلزی به دست آمده از مجموعه ی مرد نمکی در معدن نمک چهرآباد (روستای حمزه لو) متعلق به هیجده قرن پیش می باشد. این چاقو دارای دسته ای از شاخ بز است و طول آن 11 سانتی متر، با استفاده از دو میخ پرچ به تیغه ای متصل گردیده، طول تیغه 5/8 سانتی متر اندازه گیری می گردد، البته تیغه مقداری زنگ زده است. غلاف آن از جنس چرم بوده و با بندی از جنس چرم به لباس وی متصل بوده است، طول غلاف 5/15 سانتی متر می باشد، در عرض آن شکافی تعبیه شده که احتمالاً وسیله ای شبیه گوش پاک کن یا نوعی سنجاق در آن جاسازی شده است. چاقوی مزبور را می توان به عنوان اولین و قدیمی ترین سند موثق به دست آمده در خصوص صنعت چاقوسازی ایران نام برد.
با ظهور اسلام و گسترش آن، بسیاری از مناطق ایران با ورود مهاجمان عرب مقابله نموند و این امر موجب پیدایش جنگ های متعدد و نیز تولید بیشتر سلاح سرد و رونق فلزکاری در منطقه گردید.

تصویر وسایل همراه مرد نمکی ایران متعلق به دوره اشکانیان

تصویر وسایل همراه مرد نمکی ایران متعلق به دوره اشکانیان

در چهار قرن اول تمدن اسلامی، بیشتر اشیاء ساخته شده فلزی به غیر از تغییرات جزئی، اصولاً تقلیدی بوده است از فلزکاری دوره ی ساسانی، ولی از قرن پنجم به بعد صنعت فلزکاری ایران وارد مرحله ی جدیدی می شود که آن را می توان تجدید حیات هنری نامید، به طور مشخص در دوره ی سلجوقیان عده ای از هنرمندان فلزکار به این ناحیه مهاجرت می کنند، چنانچه در کتاب« هفت هزار سال هنر فلزکاری» در ایران، نوشته محمد تقی احسانی ، می خوانیم: سازندگان این آثار نفیس طبق نام های مندرج بر روی بعضی از آنها هنرمندان خراسانی هستند که در شرق و شمال شرقی ایران توطن اختیار کرده بودند.

عده ای از آنان به علت جنگ های خونین و زد و خوردهای محلی در عصر شاهان و امیران این دوران مانند سامانیان، غزنویان و بالاخره سلجوقیان که خطه ی خراسان را عرصه ی تاخت و تاز قرار داده بودند جلای وطن کرده در سایر شهرها مانند زنجان، بروجرد، همدان، تبریز و به ویژه در شهر موصل اقامت گزیدند. آثار بی نظیر و نفیس این دسته از هنرمندان فلز کار ایرانی در شهر موصل به آن درجه از شهرت جهانی رسید که به هنر موصلی معروف شد.

مقارن با قرن هفتم ه.ق و در اثر هجوم مغولان شهرهای آباد و مراکز صنعتی و هنری سلجوقیان در ماوراء النهر و خراسان ویران گردید و در نتیجه استادان فلزکار نیز مانند دیگر هنرمندان مجبور به ترک کارگاه های خود شدند و به سوی مراکز هنری در غرب ایران و شمال بین النهرین روی آوردند تا از گزند تهاجم مغولان مصون بمانند با ورود استادکاران فلزکار ایرانی به مراکز هنری بین النهرین مانند موصل، سبک و اسلوب هنر فلزکاری ایران در آنجا نیز رسوخ و نفوذ پیدا کرد و از موصل به سوریه و مصر انتقال یافت.

در دوره ایلخانی مراکزی چون تبریز، مراغه و سلطانیه جای شهرهائی چون هرات، مرو، نیشابور را گرفته و مرکز تجمع هنرمندان و صنعتگران شدند که تحت حمایت و تشویق حاکمان وقت دوباره به خلق آثار هنری مشغول گردیدند. به خصوص در دوره ی سلطنت سلطان محمد خدابنده، الجایتو، سلطانیه پایتخت او، یکی از بزرگترین مراکز فلزکاری آن زمان، می شود. در اواسط قرن 15 میلادی فلزکاران ایرانی از پیروی سبک های پیشین، به ویژه مغولی، که یکنواخت و خسته کننده بود، دست برداشتند این هنرمندان به دلیل گسترش معتقدات مذهبی جدید (تشیع) از یک سو و تحولات سیاسی داخل کشور از سوی دیگر سبکی نوین در هنر فلز کاری به وجود آوردند.

با روی کار آمدن صفویان باب تازه ای در مکتب هنر ایران گشوده شد، در اوایل حکومت شاه اسماعیل صفوی در جنگ فی مابین ایرانیان و عثمانیان، جهت تامین جنگ افزارها و ابزار جنگی از شهرهای مختلفی یاری گرفته شد، در کتاب «شاه جنگ ایرانیان در یونان و چالدران» می خوانیم: «اسلحه در بسیاری از شهرهای ایران ساخته می شد ولی چند مرکز اسلحه سازی در ایران بیش از سایر نقاط اهمیت داشت، یکی از آنها کرند بود که انواع اسلحه از جمله زره، کاسک (خـُود) را در آنجا می ساختند دیگری زنگان یا زنجان به شمار می آمد و صنعتگران زنجانی در ساختن شمشیر و خنجر مهارت داشتند، در اصفهان، ری، تبریز نیز انواع اسلحه را می ساختند، با تشویق شاه اسماعیل صنعتگران ایرانی که در خارج از منطقه آذربایجان بودند نیز مبادرت به ساختن اسلحه می کردند. در حقیقت از اواخر قرن دهم هجری برتری اسلحه ی ایرانی در جهان آن روز زبانزد همگان شد.»

تاورینه، سیاح معروف فرانسوی، که در زمان شاه صفی، شاه عباس دوم و شاه سلیمان 9 بار به ایران مسافرت کرده معتقد است که ایرانیان در هنر فولادسازی مهارت و استادی کامل دارند و می دانند چگونه فولاد را برای ساختن تیغه های شمشیر، خنجر، قمه و چاقو با زاج و سایر مواد در مراحل مختلف آماده کنند. مرغوبیت محصولات پولادین این هنرمندان، مدیون فولادی است که از ناحیه ای از هند به نام «گل کندا» به ایران آورده می شد. این جنگ افزار سازان پولاد اروپایی و پولاد ایرانی را مناسب نمی دانند، زیرا آب دادن فولاد هندی برای آنها سهل تر است.

شاردن، دیگر سیاح فرانسوی، نیز در قرن 16 میلادی در سیاحتنامه ی مفصل خود شرح مبسوطی از شمشیر و قمه ای ساخت ایران آورده است. از قرن 16 تا قرن 19 میلادی تغییراتی در ساخت تیغه های شمشیر در ایران روی داد بدین معنی که تیغه ی آن به مرور خمیدگی و انحنای بیشتری پیدا کرد، و از قرن 17 تا 19 خمیدگی آن به شکل شمشیرهای امروزی در آمد.

تبدیل صنعت چاقوسازی به هنر صنعت

ابزار کار چاقوسازان، چکش ، پتک ، قیچی ، کوره و ... میباشد.

روش کار بدین صورت است که استادکار در کنار کوره آتش ، آهن را گداخته و با ضربات پتک آنرا به شکل انواع چاقو ، کارد ، گزلیک (چاقوی نوک تیز شبیه به کارد {در گناباد خراسان} ) ، قندشکن و ... در آورده ، سپس با نهایت هنرنمایی و با استفاده از ابزار ساده ، از جنس شاخ حیوانات یا عاج دسته آنرا کار میگذارند ، پس از اتمام ، چاقو را تیز کرده و آب کروم میدهند.

 

تبدیل صنعت چاقوسازی به هنر صنعت

از جمله شهرهایی که صنعت چاقوسازی و ساخت اشیاء برنده را حفظ کرده اند، زنجان و كرمان می باشند. وجود صنعت چاقوسازی در این شهرها ماحصل عواملی چون موقعیت جغرافیایی و نقش آن در جنگهای مختلف تاریخی قبل و بعد از اسلام، موقعیت استان نسبت به استانهای همجوار، قرار گرفتن بر سرراه تمدنهای شرقی، غربی و نزدیکی به فلات مرکزی، وجود و فراهم بودن مواد اولیه و معادن غنی چون آهن و مس می باشد.شهر زنجان به این شغل در صنایع دستی ایران شهرت پیدا کرده است ولی در اصفهان ، خراسان ، قزوین و شیراز نیز عده ای به تولید مشغول هستند. معمولا چاقوسازان زنجان ، نام خود را برروی تیغه چاقو حک مینمایند. جواهر ، ملیله ، صدف ، عاج از تزییناتی است که این هنرمندان در تولیدات خود بکار میبرند.

حالت فنریت ، تیزی دائمی و در نهایت خوش دستی از خصوصیات چاقوهای زنجان میباشد.

با ورود سلاح گرم به بازار بتدریج حمل و استفاده از سلاح سرد منسوخ شد و صنعت شمشیرسازی نیز رو به افول گذاشت و در حد چاقوسازی و ساخت اشیاء برنده مورد نیاز روزمره زندگی به حیات خود ادامه داد و در دوره معاصر در کنار مصارف کاربردی چاقو، مصرف تزئینی نیز برای آن بوجود آمده است که همین امر باعث شکوفایی هر چه بیشتر خلاقیت و هنر در ساخت آن گردیده است.

 

از اساتید معاصر این هنر استاد یوسف هوشمند و استاد محمد سعید مصدقی امینی را میتوان نام برد.

 

انواع چاقو ها از نظر شکل و قطعات 


انواع ساخته ها

استادکاران چاقوساز، با توجه به سلیقه متقاضیان، ساخته های متنوعی از چاقوها را در ابعاد متفاوت تهیه و به بازار عرضه می نمایند که بعضاً جنبه ی نمایشی و تزئینی نیز دارند، ولی عموماً تولیدات مزبور جنبه ی کاربردی و مصرفی دارند، متاسفانه دانش ساخت برخی از انواع چاقو منحصر به یک استاد کار بوده که با مرگ وی نیز از بین رفته است.

با در نظر گرفتن نوع کاربرد، می توان تقسیم بندی ذیل را درباره چاقوهای ساخت زنجان در نظر گرفت:

  1. انواع چاقوهای ضامن دار
  2. چاقوهای میوه خوری
  3. چاقوهای يک تیغه ای دو دسته ای (تیغه ثابت)
  4. چاقوهای باغبانی و پیوندزنی
  5. چاقوهای قصابی
  6. چاقوی سلاخی
  7. چاقوی ساق پا
  8. چاقوهای مرکب:
    1. يک دسته ای ها
    2. دو دسته ای ها
  9. انواع ساتور:
    1. ساتور قصابی (کباب پزی)
    2. ساتور خرد کردن سبزی
  10. انواع قلمتراش:
    1. قلمتراش يک تیغه
    2. قلمتراش دو تیغه
    3. قلمتراش سه تیغه
    4. قلمتراش چهار تیغه
    5. قلمتراش شش تیغه
  11. انواع کاردها:
    1. کاردهای شکاری و صحرايی
    2. کاردهای آشپزخانه
  12. انواع شمشیر (صرفاٌ جنبه تزیینی دارند):
    1. شمشیر ذوالفقار
    2. شمشیر سامورایی
    3. شمشیر گردن زنی
    4. انواع قمه (صرفاً جنبه تزیینی دارند)
    5. انواع قداره (صرفاً جنبه تزیینی دارند)
    6. انواع خنجر (صرفاً جنبه تزیینی دارند)
  13. انواع قندشکن:
    1. قندشکن تبری
    2. قندشکن قیچی

چاقوها را بر اساس اجزای تشکیل دهنده می توان به دو دسته بزرگ تقسیم کرد: 1) ساده ، 2) مرکب

 

1. چاقوهای ساده

اجزای چاقوی ساده: 1) دسته، 2) ميخ، 3) فنر، 4) تيغه، 5) باربند، 6) آستر، 7) رویه
چاقوهای ساده از نظر تعداد قطعات و شکل ظاهر به چند دسته تقسیم می شوند :

چاقوی یک تکه: در این نوع چاقو تیغه، بدون فنر و توسط دو میخ بر دسته ساخته شده از شاخ بز، گاو، فیبر و…، كار گذاشته شده است، اجزای این نوع چاقو شامل دسته، میخ و تیغه می باشد. انواع چاقوهای قصابی، سلاخی، ساتورگوشت (کباب پزی) و ساتور سبزی جزء همین دسته می باشند.
چاقوی تیغه كوچک، مانند نوع اول بوده ، فقط یک فنر اضافی دارد. چاقوی ساق پا نیز جزء همین دسته می باشد. قلمتراش، دارای دسته و فنر می باشد، ولی بدون ضامن است.

اجزای یک قبضه چاقوی قلمتراش یک تیغه:
1) تیغه، 2) فنر، 3) باربند، 4) آستر، 5) رویه، 6) میخ
از معروفترین استادکاران این رشته می توان به برادران توسلیان و استاد نظم پرور اشاره نمود.

چاقوهای ضامن دار که از نظر ضامن و شکل آن به پنج نوع تقسیم می شود:

1) ضامن خارجی، 2) ضامن داخلی (مغزی)، 3) تیغه ای (رمزی)، 4) شصتی، 5) فشاری

ضامندار (ضامن خارج): این نوع ضامن عبارت است از یک دکمه خارج از دسته که با فشار آن، فنر ضامن تیغه را رها کرده و تیغه بسته می شود. این چاقو شامل اجزا زیر است: الف) برگه ضامن، ب) فنر، ج) دوتکه آستر، چ) دوتکه رویه، هـ) یک تیغه

ضامندار مغزی (ضامن داخل): این نوع چاقو نیز مانند نوع اول است با این تفاوت که دگمه ضامن هم سطح دسته چاقو در شیار داخل دسته ، تعبیه شده است.

ضامندار رمزی (تیغه ای): این نوع چاقو شامل یک دسته، دو تیغه و دو فنر است که تیغه کوچک، ضامن تیغه بزرگ محسوب می شود. یعنی زمانی که تیغه بزرگ در حالت باز قرار دارد، جهت بستن آن باید به تیغه کوچک که در حالت خوابیده قرار گرفته، فشار ورارد نمود و به این ترتیب تیغه بزرگ از ضامن رها شده و بسته می شود.

ضامندار فشاری: در این نوع چاقو ها ضامن، در نزدیکی میخ تیغه بکار رفته و عبارت از پیمی(خار) است که در نزدیکی سردسته و محل اتصال تیغه بدسته قرار می گیرد. با فشار آوردن به پیم ، ضامن سبب پرتاب تیغه به خارج می شود و موقع بستن ، باز به وسیله فشار آوردن به همان پیم، تیغه بسته می شود.

در چهار نوع اول پس از فشار به دکمه ضامن ، ضامن، تیغه را رها می کند و سپس به آرامی با دست، تیغه را باز می کنند، ولی در نوع پنجم با فشار به دکمه ضامن ، تیغه مثل فنر به بیرون می جهد.

چاقوی پنجه بکس: بعنوان زیر مجموعه چاقوهای ضامندار فشاری محسوب می شود در این نوع چاقو زایده ای که دارای 4 حفره جهت قرار گیری انگشتان دست می باشد و به فنر چاقو متصل شده، تعبیه شده است، شایان ذکر می باشد تولید این نوع چاقو با توجه به مصوبه مجلس شورای اسلامی در زنجان ممنوع شده است.

چاقوهای میوه خوری: معمولا دارای یک تیغه، دسته و فنر می باشد که در اندازه های مختلف تولید می شوند.

چاقوهای یک تیغه ای دو دسته ای (تیغه ثابت): در این قبیل چاقوها دسته منحصراً از فلزاتی مانند برنج و یا آلیاژهای دیگر ساخته شده است ، این نوع چاقو شامل یک تیغه و دو دسته است که این دو دسته، تیغه را از دو طرف در بر می گیرند و بعد از بسته شدن چاقو، به شکل مکعب مستطیل تبدیل می شود. این نوع چاقو دارای تیغه ثابت (معمولا دارای دو لبه تیز) است که هر یک از دو دسته حول نصف تیغه از طول در گردش اند و تیغه به هیچ عنوان حرکتی ندارد ، این چاقو بدون فنر است و هنگام بسته شدن کاملا مخفی می شود و دو دسته توسط قفلی بهم می پیوندند، از معروفترین استاد کاران این رشته می توان به مرحوم استاد عنایت اله نظری اشاره نمود، دانش ساخت این نوع چاقو نیز منحصر به ایشان بوده و در حال حاضر تولید نمی شود.

یک تیغه های باغبانی: شامل یک دسته، یک تیغه، فنر و بعضی دارای ضامن هم هستند . تیغه این نوع چاقو بسته به کاربرد به دو نوع تقسیم می شوند:

نوک کج يا نوک عقابی: که تیزی تیغه مانند داس بطرف داخل است و بعضی از اقسام آن را در اصطلاح محلی (موبر) می گویند.

یک تیغه پیوندزنی: که در پیوند لوله ای یا اسکنه ای بکار می رود و شامل یک دسته و یک تیغه پهن کوتاه و ضخیم بشکل ناخن بوده و دارای فنر محکمی است.

چاقو سازی

2. چاقوهای مرکب
چاقوهای مرکب خود بر دو نوعند: الف) یک دسته ای ، ب) دو دسته ای
یک دسته ای ها: ساده ترین نوع چاقوهای مرکب که شامل یک دسته و دو تیغه اند، این نوع چاقو شامل ده قسم مختلف است. چاقوی دو تیغه ای عبارت از یک دسته و دو تیغه و یک فنر پشت که از نظر تیغه ممکن است هر دو مساوی یا یکی کوچکتر از دیگری باشد و از حیث دسته ممکن است ملیله یا نقره ای ساده ، صدفی یا شاخ گوزن باشد. از نظر قرار گرفتن دسته ممکن است دو نوع باشد یا هردو تیغه در یک طرف دسته باشد با دو فنر پشت و یا اینکه هر یک از تیغه ها در یک سر دسته قرار بگیرد که در اینصورت یک فنر پشت بکار می رود. اصولا تمام قطعاتی که داخل دسته لولا شده و جا می گیرد، «تیغه» نامیده می شود.
چاقوهای یک دسته ای (مرکب) سه تیغه ای و بیشتر: این چاقوها از یک تیغه بزرگ و یک تیغه کوچک و یک قیچی تشکیل می شود. تعداد تیغه در انواع خارجی چاقوهای مرکب به 45 تیغه نیز می رسد اما در انواع ایرانی تعداد تیغه ها محدودتر است. چهار تیغه های ایرانی که دوبدو متقابل هم بودند و در دو شیار از دسته بسته می شدند و از معروفترین سازندگان این چاقوها می توان به استاد محمد علی تحمیدی، سیدزنجانی و یحیی قدوسی اشاره نمود.

دو دسته ای ها: دسته اي از چاقوها هستند كه به چاقوی «سوا» معروفند. تعداد تیغه ها در این نوع از چهار تیغه به بالا است كه تیغه های دیگر ممکن است از سوهان، اره، چنگال، قاشق، قیچی خلال، گوش پاک کن، ناخن ساب و غیره باشد.

انواع کاردها

3. کاردها

کاردها بر دو نوع اند: شکاری و آشپزی

کاردهای شکاری:
تیغه متحرک که دارای دو ضامن می باشد یکی برای باز کردن و دیگری بمنظور بستن.
تیغه ثابت (کاردهای کمری) که بر سه قسم است:

کاردهای قمه ای كه دو لبه (دمه) است و بوسیله غلاف به کمر بسته می شود.

کاردهای شکاری کمری که دارای یک لبه تیز و یک لبه پشت ضخیم است، لبه بعضی ها نیز چکش دار است و بوسیله غلاف به کمر بسته می شود.

کاردهای اره دار که یک دم تیغه تیز و دم دیگر آن بشکل اره است. کاردهای شکاری از نظر نوع دسته به اشکال گوناگون دیده می شوند،گاهاً برخی از استادکاران با ابتکاراتی خاص دسته های جالبی تهیه می کنند برای مثال با استفاده از پای آهو، پوست، گوشت و سم خشک کرده که با روغن و ماده ای مخصوص موها را براق می نمایند و نوع دیگر دسته کارد را از شاخ کامل حیوان جوان و بدون دخل و تصرف در زوائد تهیه می کنند (فقط از شاخ گوزن ماده که کوتاه، ظریف و کوچک است استفاده می شود.)

کاردهای آشپزی: این کاردها با یک دسته کوتاه ثابت و تیغه نسبتا بلند و ثابت دیده می شوند و بزرگی و کوچکی آن بسته به موارد استعمال آن دارد. این کاردها خود بر 5 نوع اند: بزرگ، کوچک، دلمه ای(جهت خالی کردن کدو) ، قیمه ای و معمولی.

کاردهای میوه خوری نوع کوچکتر کارد آشپزی اند، که برای پوست کندن میوه و قاچ کردن آن بکار میرود این کاردها معمولا همراه یک چنگال کوچک سه انگشتی و قاشق مربا خوری سرویس کاملی را تشکیل می دهد مرحوم استاد هوشمند در ساختن سرویس آن مهارت خاصی داشت.

کارد غذا خوری که مثل کارد میوه خوری است منتها بزرگتر و چنگالش هم چهار یا پنج انگشتی و به همراه یک قاشق سوپخوری ، که کاردهای استاد هوشمند در این نوع بی نظیر بوده است.

شمشیر کوتاه ایرانی

4. انواع شمشیر

اين نوع تولیدات دارای يک دسته کوتاه ثابت و تيغه بلند و ثابت می باشند، شمشیرهای ساخت زنجان در حال حاضر به هیچ عنوان کاربردی نیستند و صرفاً جنبه تزیینی دارند و بیشتر با توجه به سفارش و سلیقه مشتری تهیه می شوند

  1. شمشیر ذوالفقار
  2. شمشیر سامورایی
  3. شمشیر گردن زنی
  4. انواع قمه (صرفاً جنبه تزیینی دارند)
  5. انواع قداره (صرفاً جنبه تزیینی دارند)
  6. انواع خنجر (صرفاً جنبه تزیینی دارند)

 

5. قندشکن

  1. قندشکن تبری
  2. قندشکن قیچی

 


گردآوری و تهیه:

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com


منابع:

  • صنایع دستی ایران تالیف عیسی بهنام 1341
  • فلزکاری تالیف حسین یاوری 1380
  • هفت هزار سال فلز کاری در ایران
  • سیر تکامل تولید آهن و فولاد در ایران و جهان تالیف ناصر 1356 توحیدی

 

نظرات کاربران

هنوز نظری ثبت نشده، شما اولین نفر هستید...