کارلو آلبرتو

کارلو آلبرتو (به ایتالیایی) یا همان چارلز آلبرت از تاریخ 27 آوریل 1831 تا 23 مارس 1849 پادشاه ساردنی بود. نام او با اولین قانون اساسی ایتالیا ، اساسنامه آلبرتین ، و همچنین با اولین جنگ استقلال ایتالیا (1848-1849) پیوند خورده است.

وی در تاریخ 2 اکتبر 1798 میلادی در تورین در چارلز امانوئل ، شاهزاده کارگینانو و ماریا کریستینا از زاکسن به دنیا آمد. پدرش نوه بزرگ جد توماس فرانسیس ، شاهزاده کارینینو ، کوچکترین پسر قانونی چارلز امانوئل اول ، دوک ساوی بود.کارلو آلبرتو در سال 1812 م. در سن دوازده سالگی به کالج ستانیسلاس دو پاریس رفت. در آغاز سال 1814م. در مدرسه نظامی در بورژ فرانسه ثبت نام کرد ، به این امید که بتواند افسر ارتش فرانسه شود.

در تاریخ 30 سپتامبر 1817 م. با دوشس بزرگ ماریا ترزا دختر فردیناند سوم ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند شد که یکی از فرزندانش به نام ویکتور امانوئل پادشاه آینده ساردنی گردید.

وی در سال 1831 بعد از مرگ پسر عموی خود کارلو فلیچه که وارثی نداشت ، به پادشاهی ساردینیا رسید. او به عنوان پادشاه ، از جنبش های مختلف مشروعیت اروپایی حمایت می کرد ، ایده ایتالیای فدرال را به رهبری پاپ پذیرفت و در سال 1848 منشور آلبرتین را به عنوان اولین قانون اساسی ایتالیا نوشت که تا سال 1947 م. به قوت خود باقی بود.

کارلو البرتو در اولین جنگ استقلال ایتالیا (1848-1849) نیروهای خود را علیه ارتش شاهنشاهی اتریش رهبری کرد. در سال 1849 م. در جنگ نوارا شکست خورد و پس از آن به نفع پسرش ویکتور امانوئل دوم استعفا داد. چارلز آلبرت چند ماه بعد در تاریخ 28 ژوئیه 1849 م. در سن پنجاه سالگی در تبعید در شهر پورتو پرتغال درگذشت.

کارلو آلبرتو یا همان چارلز آلبرت