صوتی و تصویری

بشر از ابتدای حیات خود همواره در پی وسیله ای برای برقراری ارتباط بوده است و برای این منظور دست به اختراعاتی زده است.

با اختراع برق و تلگراف در سال 1832 میلادی انسان توانست اطلاعاتی را از طریق رمزهای ساده در مسافت های طولانی انتقال دهد. اختراع تلفن نیز در سال 1876 م. تحول بزرگی در این زمینه به شمار می آمد و در ارتباطات تاثیر بسزایی داشت ؛ اما استفاده از سیم در آن محدودیت ایجاد می کرد و وسیله ای لازم بود تا بتواند بدون سیم با دنیا ارتباط برقرار کند ( البته با اختراع موبایل در سال 1972 میلادی این مشکل حل شد. ) در اواخر قرن 19 و 20 میلادی رادیو اختراع شد و کمک شایانی به عرصه ارتباطات کرد و بدین ترتیب بشر توانست با سرعت شگفت آوری با نقاط دور دست ارتباط برقرار کند. رادیو در بدو ورود به عنوان پدیده ای نوظهور با مقاومت زیادی روبرو شد اما به مرور به عنوان یک ابزار سرگرمی در میان مردم جا باز کرد.

رادیو ، آنتیک

بعدها با کوشش هایی که برای تکمیل فن عکاسی و فیلم برداری صورت گرفت وسایل ارتباطی همچون سینما و تلویزیون در اختیار انسان قرار گرفت. تلویزیون بعد از جنگ جهانی دوم به یک رسانه همگانی تبدیل شد و به عنوان یکی از اصلی ترین راه های ارتباطی با جهان تبدیل گشت. دست اندرکارانی که شبکه های تلویزیونی را اداره می کنند از آن به عنوان وسیله ای برای آموزش بشریت استفاده می کنند. و به انسان ها یاد می دهند چگونه در دنیای مدرن زندگی کنند ، به چه چیزهایی فکر کنند و حتی چه احساسی داشته باشند!

تا قبل از ظهور ماهواره ها ، تلویزیون ها پخش جهانی نداشتند اما بعد از آمدن ماهواره این رسانه توانست برنامه های خود را به صورت زنده در تمام نقاط دنیا به نمایش در آورد.

علاوه بر این وسایل ارتباطی وسایل دیگری همچون گرامافون ، ضبط صوت نیز ساخته شدند که ابزاری جهت سرگرمی بودند و به نحوی وسیله ای برای ارتباط نیز به حساب می آمدند چرا که سبب شنیده شدن و شناخته شدن هنر و هنرمند و فرهنگی از نقطه دیگری از دنیا به نقطه دیگر می شدند.
کنسول های بازی نیز از دیگر وسایل سرگرمی به شمار می آیند که البته با وجود اینترنت و ایجاد بازی های شبکه ای می توانند نوعی وسیله ارتباطی نیز تلقی گردند.

تحقیق و گردآوری :

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com

منبع

ایران آنتیک / www.iranantiq.com