عبدالرحمن خان

عبدالرحمن خان فرزند محمد افضل خان از دودمان بارکزی (بارکزایی) طایفه ای از پشتون ها و رقیب دودمان ابدالی (درانی) طایفه ای دیگر از پشتونها بود که طبق روایات به جا مانده بین سالهای 1844 و 1840 زاده و در اکتبر 1901 مصادف با مهر 1280 و یا جمادی الثانی 1319 در باغ بالای کابل درگذشت.

عبدالرحمن خان هنگام زمامداری پدرش محمد افضل خان فرماندار قطغن و بدخشان بود و پس از شورش علیه عمویش امیر شیر علی خان و شکست به کشور ازبکستان و شهر بخارا گریخت. پس از بازگشت به کشور و شورش مجدد علیه شیرعلی خان در سال 1866 میلادی مقارن با 1245 شمسی و 1283 قمری پدر خویش را بر تخت سلطنت نشاند. اما با قدرت گرفتن دوباره شیرعلی خان در سال 1869 م. وی مجددا پا به فرار گذاشت و در نهایت در سال 1880 با مرگ شیرعلی خان امیر افغانستان شد و زمام امور کشور را در دست گرفت.

نسل کشی مردم هزاره و قتل عام حدود 60 درصد از دومین یا سومین قوم بزرگ افغانستان در آن زمان و نیز حمله به شرق افغانستان، هندوکش که در آن زمان کافرستان نامیده می شد و پس از وا داشتن آن مردم به دین اسلام نورستان نام گرفت و نیز تعیین مرز افغانستان در خط دیورند که امروزه مرز بین این کشور با پاکستان است را می توان از نکات بارز حکومت وی دانست.

امیر عبدالرحمن خان که رابطه میراثی با استعمار انگلستان داشت و نمک خورده تزار ها بود پایه گذار حکومت قومی و تبعیض نژادی و مذهبی در افغانستان شد و در جهانی که دولت داری مدرن در حال شکل گیری بود ، سنگ بنای حکومت خود را بر میراث قبیله ای و سنت ها بنا نهاد. امیر اعتقاد داشت که مقام وی مستقیما از جانب خداوند به وی تفویض شده و لقب ضیاءالمله والدین را به معنی روشنی بخش ملت و دین برای خود برگزید.

سالهای حکومت وی آمیخته بود با اعدام ها و شکنجه های قرون وسطایی مثل سنگسار، در آوردن چشم، سر بریدن و مقابل توپ قرار دادن. انجام این اعمال، زندانی های بسیار و تبعیض های قبیله ای و مذهبی سالها افغانستان را در سیاهی فرو برد.

عبدالرحمن خان پادشاه افغانستان