کارل دوم

«کارل فردریش آگوستوس ویلهلم / Karl Friedrich Agustus Wilhelm» یا کارل دوم فرزند «فردریش ویلهلم / Friedrich Wilhelm» و شاهدخت «ماری / Marie» از «بادن / Baden» متولد 30 اکتبر 1804م. در تاریخ 16 ژوئن 1815م. جانشین پدرش شد و تا 9 سپتامبر 1830م. در این مقام باقی ماند. پس از مرگ فردریش ویلهلم پدر کارل دوم در سال 1815م. به مقام پادشاهی رسید اما از آنجا که به سن قانونی نرسیده بود تا سال 1820م. تحت سرپرستی جرج سوم و از سال 1820م. تا 1823م. تحت سرپرستی جرج چهارم پادشاهان بریتانیا قرار داشت. جرج چهارم سن قانونی را 21 سال می دانست اما کارل سن قانونی را برای پادشاهی خود 18 سال می دانست. این اختلافات نهایتا نتوانست جلوی پادشاه شدن کارل را در سن 19 سالگی بگیرد. 

وقتی کارل 18 ساله بود «هانوفر / Hannover» قانونی را به سرعت به اجرا گذاشت که خود را از پادشاهی کارل دوم جدا کرده که این امر قدرت کارل دوم را محدود می کرد. این در حالی است که از سال 1546م. هانوفر جزء زیرمجموعه هایی بود که به ولفنبوتل مالیات می داد و تحت کنترل پادشاه آن بود. در تاریخ 10 می 1827م. کارل عنوان کرد که قانون اساسی جدید که مورد اعتراض او و اتریش هم قرار گرفته بود برای تعریف مجدد حاکمیت وی بی اعتبار است. کارل هانوفر را غاصب خواند که موجبات خشم هانوفر و بریتانیا را فراهم کرد. در همان سال کنفدراسیون آلمان در این موضوع مداخله کرد و به کارل دستور داد قانون اساسی جدید را بپذیرد و از آن تبعیت کند. اما کارل دوم این دستور را نادیده گرفت و به حکومت خود بر اساس قانون اساسی قبل به عنوان پادشاه مطلق ادامه داد. مطبوعات در جنگ با خودکامگی کارل پیروز شدند و نظر مردم که حکومت کارل را فاسد، گمراه و بدجنس می دانستند از پادشاهشان فاصله گرفتند.

در سال 1830م. که انقلاب ژوئیه رخ داد کارل به طور اتفاقی در فرانسه بسر می برد و با عجله به برانشوایگ بازگشت و از قصد خود برای سرکوب همه جنبش های انقلابی خبر داد. در 6 سپتامبر هنگامی که از تئاتر به خانه باز می گشت با پرتاب سنگ از سوی مخالفان مواجه شد. فردای آن روز جمعیت زیادی از مخالفان به قصر کارل حمله ور شدند و سعی کردند به آن نفوذ کنند. کارل فرار کرد و قصر در آتس سوخت و کاملا نابود شد.

در 10 سپتامبر برادر کارل به برانشوایگ رسید که مورد استقبال مردم قرار گرفت. ویلهلم که خود را موقتا جانشین برادرش کارل معرفی کرد یک سال بعد خود را دوک نامید و ادعای حاکمیت کرد. پس از این رویداد کارل چند تلاش ناموفق چه با دیپلماسی و چه با زور داشت تا سلطنت را از برادر خود پس بگیرد. حتی گفته می شود وی از پادشاه فرانسه نیز درخواست کرده بود تا به وی نیروی نظامی دهد. کارل در دفتر خود و در تبعید به فعالیت سیاسی ادامه می داد و توانست اعتراضات زیادی را علیه هانوفر، برادرش و حتی سیاست پروس در قبال دوک نشینان به راه بیاندازد. وی در بیانیه های بعدی اعلام کرد که کمونیست ها سرزمین های آنها را از پروس خواهند گرفت.

کارل بقیه عمر خود را خارج از آلمان و بیشتر در لندن و پاریس گذرانید. پس از آغاز جنگ میان آلمان و فرانسه وی به ژنو در سوئیس رفت و در 68 سالگی در تاریخ 19 آگوست 1873 درگذشت.

کارل دوم