لومباردی-ونتیا

پادشاهی لومباردی-ونتیا منطقه ای در شمال ایتالیا بود که در سال 1816 م. در نتیجه قطعنامه کنگره وین در به رسمیت شناختن خاندان هاسبورگ-لورن اتریش بر لومباردی و جمهوری سابق ونیز پس از فروپاشی پادشاهی ناپلئونیک ایتالیا ایجاد شد.

نقشه پادشاهی لومباردی-ونتیا در سال 1815 میلادی

پرچم پادشاهی لومباردی-ونتیا

تاریخچه

بسیاری از مناطق شمالی ایتالیا در قرن پانزدهم به تصرف فرانسویان و در قرن شانزدهم به تصرف اسپانیا درآمد. اما در قرن هجدهم اتریش به اسپانیا غلبه کرد و حكومت میلان را به دست گرفت.اما دیری نپایید که نیروهای فرانسوی كه پس از انقلاب كبیر، منطقه لومباردی و شهر میلان را به جمهوری تازه تاسیس فرانسه منضم كردند. چند سال بعد و در زمان امپراتوری ناپلئون، میلان و ایالت های مستقل ایتالیایی با نام پادشاهی ایتالیا تحت سیطره فرانسه قرار گرفتند. پس از آن نیز میلان به عنوان بخشی از پادشاهی لومباردی و نیز تحت حاكمیت اتریشی ها قرارگرفت.از این زمان به بعد میلان تبدیل به یكی از اصلی ترین خاستگاه های جنبش های ملی در ایتالیا شد كه در نهایت، این نهضت ملی به وحدت كل كشور انجامید.در سال 1859 (پس از پایان دومین دوره از نبردهای استقلال ایتالیا) پادشاهی ساردنیا (كه در سال 1861 به پادشاهی ایتالیا تغییرنام یافت) به عمر استیلای اتریشی ها در شمال ایتالیا خاتمه داد.
او پادشاهی لمباردی – ونیزی را امپراتور فرانسیس اول از سال 1815 تا زمان مرگش در سال 1835 اداره كرد. پسرش فردیناند اول از 1835 تا 1848 سلطنت كرد. در میلان در 6 سپتامبر 1838 ، وی آخرین پادشاهی شد كه با تاج آهنین تاجگذاری كرد لومباردی. تاج پس از آن از دست دادن لومباردی در 1859 به وین آورده شد اما پس از از دست دادن ونیزی در 1866 به ایتالیا بازگردانده شد.

نشان مخصوص پادشاهی لومباردی-ونتیا و نقش آن بر روی سکه