پارما

دوک ‌نشین پارما در سال 1545 م. به عنوان سرزمین و ملک پسر نامشروع پاپ پل سوم، پیر لویجی فارنیس، تاسیس شد. در سال 1556 میلادی، اوتاویو فارنیس (دومین دوک پارما) ناحیه پیاچنزا را تصاحب کرد و در آن، دوک‌نشین پیاچنزا را تشکیل داد. بدین ترتیب این منطقه دوک‌نشین پارما و پیاچنزا نیز نامیده می‌شود.
خاندان فارنیس تا سال 1731 م. بر این محدوده حکومت کردند تا این که دون کارلوس پسر شاه اسپانیا این منطقه را از طریق مادرش الیزابت فارنیس (ولیعهد پارما) به ارث برد. او تا پایان جنگ جانشینی لهستان در 1735 م.، بر این منطقه حکومت کرد. در پایان این جنگ، دوک‌نشین پارما در عوض دو سیسیل که به دون کارلوس داده شد، به امپراتور شارل ششم واگذار گردید.خاندان هابسبورگ تنها تا سال 1748 م. و انعقاد پیمان اکس لا شاپل، بر این منطقه حکومت کردند. براساس این قرارداد، دوک‌نشین پارما به خاندان بوربون سپرده شد.
با حمله فرانسویان به پارما به فرماندهی ناپلئون بناپارت در 1796 میلادی، آشفتگی در این منطقه ایجاد شد. دوک فردیناند (فرمانروای پارما) با حمایت فرانسوی ها این ناحیه را تا 1801 میلادی حاکمیت این منطقه را در دست داشت. با مرگ او در 1802 میلادی، سرنوشت پارما نامعلوم باقی‌ماند. در سال 1808 م. ناپلئون پارما را جزئی از امپراتوری فرانسه اعلام کرد.
با شکست ناپلئون در سال 1814 م. ، حکومت پارما به همسر او از خاندان هابسبورگ ماریا لوئیجیا رسید. او تا پایان عمر خویش در 1847 م. بر پارما حکومت کرد و بعد از او فرمانروایی پارما به خاندان بوربون رسید. در سال 1859 م. با دومین جنگ یگانگی ایتالیا، فرمانروایی بوربون‌ها نیز بر این منطقه پایان یافت. این منطقه به دوک ‌نشین بزرگ توسکانی و دوک‌ نشین مودنا پیوست تا ایالات متحده ایتالیای مرکزی را تشکیل دهد. سرانجام در مارس 1860 م. طی رفراندومی ملی در پارما، این سرزمین به پادشاهی جدید ایتالیا پیوست.

پرچم منطقه دوک نشین پارما در سال های 1851 تا 1859 میلادی