دولت موقت ونیز

در ژانویه 1848 م. اتریشی ها رهبران برجسته لیبرال را در ونیز دستگیر کردند. خبر قیام در وین ، فرار متترنیخ و اعطای قانون اساسی باعث شد كه دل مقامات اتریشی در ونیز به رحم آمده و در 18 مارس ، دانیل مانین ، كه ونیزی ها با پیروزی او را تا میدان سن ماركو حمل کردند آزاد کند. مانین کارگران بندر نظامی و نیروهای ایتالیایی در ونیز را تحریک کرد که از خدمت به امپراطوری اتریش سر باز زنند. دولت موقت ونیز به رهبری دانیل مانین تشکیل شد تا اینکه پس از یک سال محاصره ، در آگوست 1849 ، شهر مجبور به تسلیم شد.

پرچم دولت موقت ونیز

مانین قصد داشت به سمت وحدت پولی و جایگزینی پول اتریش به لیره ایتالیا پیش رود که به لطف مالیات های سنگین تحمیل شده به ثروتمندترین شهروندان ، ذوب جواهرات و ظروف نقره ای تحویل داده شده توسط ونیزی ها این امر انجام شد. دولت موقت جمهوری ونیز در 29 ژوئیه 1848 میلادی اعلام کرد با توجه به تمایل بسیاری ازشهروندان برای داشتن یک خاطره ماندگار از این اصلاحات ، احکامی مبنی بر اینکه در ضرابخانه ملی تعدادی 5 لیره ایتالیا ساخته می شود.

در بهار 1848 م. ونیزی ها حمله اتریش را تحت رهبری رادتسکی مشاهده كردند و در چارچوبی اعلام كردند كه با پادشاهی ساردینیا متحد می شوند ، همانطور كه لومباردی قبلاً این كار را كرده بود. ونیز در ماه ژوئن ، پس از شکست اتریشی ها از ارتش داوطلب ایتالیا در ویچنزا ، خود را از سرزمین اصلی جدا کرد و بیشتر ونتو را دوباره اشغال کرد. در آن زمان حتی ونیز تصمیم گرفت که در ژوئیه به الحاق به پادشاهی ساردینیا رأی دهد و مانین دولت را به نمایندگان پادشاه کارلو آلبرتو واگذار کرد.

یک ماه بعد ، کارلو آلبرتو مغلوب اتریشی ها شد و میلان و لومباردی را رها و در سالاسکو آتش بس امضا کرد. در اوت 1848 م. ونیز مجدداً جمهوری را اعلام کرد و مانین را به عنوان رئیس جمهور فراخواند و در برابر محاصره اتریش به مقاومت پرداخت. در 22 آگوست 1849 میلادی ونیز بعد از چندین ماه بمباران ، شیوع وبا و گرسنگی در اروپا تسلیم شد. بسیاری از پیشکسوتان ایتالیا در سال های 1848-49 سکه های دولت های موقت لومباردی ، ونیز و جمهوری روم را به مدال تبدیل کردند.

شیر بالدار با کتابی در دست سمبل ونیز