اتو

درباره اتو


«اتو ویلهلم لویتپولد آدالبرت والدمار / Otto Wilhelm Luitpold Adalbert Waldemar» یا اتو برادر کوچکتر «لودویک دوم / Ludwig II» و فرزند «ماکسیمیلیان دوم / Maximilian II» و شاهدخت «ماری / Marie» متولد 28 آپریل 1848م. پس از مرگ مشکوک برادرش جانشین وی شد. اتو و لودویگ در دوران کودکی معمولا با هم دیده شده و از طرف والدین نادیده گرفته می شدند. اتو از سال 1863م. در ارتش باواریا مشغول به خدمت شد و یک سال یعد به درجه ستوانی ارتقا یافت. در سال 1866م. به درجه کاپیتانی رسید و در گارد پیاده نظام شاهنشاهی باواریا مشغول به خدمت شد. وی در جنگ پروس و اتریش در سال 1866م. و جنگ پروس با فرانسه در سال 1870م. و 1871م. به عنوان سرهنگ خدمت کرد. تجربیات اتو در جنگ آسیب های فراوانی به وی زد و باعث شد از بیخوابی و افسردگی رنج ببرد.

هنگامی که «ویلهلم یکم / Wilhelm I» در کاخ ورسای در سال 1871م. به عنوان امپراتور آلمان معرفی شد اتو و عمویش در غیاب برادرش لودویگ دوم در این میهمانی حاضر شدند. اتو مانند برادرش لودویگ خویشاوندان پروسی خود را تحقیر و با سلطنت پروس مخالف می کرد و از مادر پروسی خود به شدت بیزار بود. پس از جنگ پروس و فرانسه وضعیت روحی اتو به شدت رو به وخامت گذاشت و حال او مرتب بدتر شد. این امر بر نگرانی لودویگ که برای تاج و تخت خود اتو را در نظر داشت شدیدا نگران کننده بود. اتو تحت نظارت پزشکی قرار گرفت و گزارشاتی از وضعیت روحی او توسط جاسوسان «اتو فون بیسمارک / Otto von Bismarck» به پروس ارسال شد. پزشک اتو دکتر «برنهارد فون گودن / Bernhard von Gudden» بود که بعدا لودویگ را هم بیمار روانی معرفی کرد بدون این که حتی به خود زحمت معاینه پزشکی دهد. برخی بر این باور بودند که نظر دکتر گودن بر اساس ملاحظات سیاسی است و می توانست برای درمان اتو کارهای بیشتری انجام دهد. بسیاری معتقد بودند که بیسمارک نمی خواست لودویگ و برادرش در قدرت بمانند و تمایل داشت عموی آنها که منعطف تر بود جایگزین آنها شود.

در سال 1875م. در جریان یک مراسم تشییع جنازه در کلیسا اتو با لباس شکار در میان مجلس به کلیسا هجوم برد و اسقف اعظم را به زانو در آورد تا برای گناهانش طلب آمرزش کند. پس از این که وی توسط وزیر و بدون مقاومت از کلیسا بیرون رفت در کاخ «اشلایزیم / Schleissheim» زندانی شد. این احتمال وجود داشت که اتو مواد مخدر مصرف کرده باشد. در بهار سال 1880م. حال اتو وخیم تر شد و در سال 1883م. در کاخ «فرستنرید / Fürstenried» در نزدیکی مونیخ تحت مراقبت شدید پزشکی محبوس شد و بقیه عمر خود را در آنجا باقی ماند. پس از مرگ لودویگ دوم اتو به سلطنت رسید اما هیچگاه حق سلطنت به وی داده نشد. در سال 1886م. پزشک ارشد سلطنتی بیانیه ای نوشت و در آن ادعا کرد که اتو از بیماری روانی اسکیزوفرنی رنج می برد و سفلیس نیز می تواند دلیل وضعیت بد جسمانی و علت فلج شدن او در سنین بالا باشد.

با خلع ید لودویگ دوم از سلطنت اتو پادشاه رسمی باواریا شد اما به علت عدم توانایی در مدیریت، عموی وی هدایت امور پادشاهی را در دست گرفت. در نهایت اتو در تاریخ 11 اکتبر 1916 در 68 سالگی درگذشت و لودویگ سوم جانشین وی شد.

اتو

اتو