کارل یکم

«کارل یکم / Karl I» فرزند «وولفیانگ ارنست دوم / Wolfgang Ernst II» و «سوفی شارلوت ارنستینا / Sophie Charlotte Ernestina» متولد 29 ژوئن 1766م. شاهزاده آیزنبورگ بود که از سال 1803م. تا 1820م. فرمانروایی کرد. 

کارل در جوانی در مدرسه نظامی تحصیل کرد و در سال 1784م. به عنوان ستوان به هنگ پیاده نظام پیوست. وی پس از مرگ پدرش در سال 1803م. در سن 36 سالگی جانشین ارنست دوم شد. نخست وزیر کارل تلاش کرد تا تعداد زیادی از شاهزادگان کوچک که توالی پادشاهی خاندان آن ها در معرض خطر بود را با داشتن نمایندگی های دیپلماتیک مشترک در پاریس، وین و برلین  تحت عنوان اتحادیه «فرانکفورت / Frankfurt» متحد کند. تعدادی از حاکمان «راینیشر / rheinischer» و جنوب غربی آلمان به این اتحادیه پیوستند. کارل این اتحادیه را در مقابل فرانسوی ها تاسیس کرد اما از سیاست چندانی جهت پیشبرد اهدافش برخوردار نبود. با تاسیس کنفدراسیون راین (کنفدراسیونی متشکل از ایالات آلمانی زبان تحت حاکمیت فرانسه) در سال 1806م. همه اعضای اتحادیه به جز آیزنبورگ عضو این کنفدراسیون شدند و این اتحادیه در سال 1806م. منحل شده و آیزنبورگ توسط فرانسه رسما غیر قانونی اعلام شد. به این ترتیب کارل در انزوای سیاسی قرار گرفت و از این انزوا بسیار رنج برد. وی در 21 ژوئیه 1806م. گفت «من هنوز روی تلی از آوار ایستاده ام اما دوستان و بستگانم همه در حال غرق شدن هستند.»

کارل که از سال 1805م. تا 1809م. یک افسر فعال فرانسوی شده بود در جنگ های این کشور شرکت کرد اما به دلیل برخی اختلافات سیاسی هیچگاه اجازه رهبری هنگ آیزنبورگ در جنگ با «پروس / Prussia» را نداشت و در سال 1809م. به دلیل بیماری نقرس از خدمت فعال بازنشسته شد. به لطف معاهده فرانکفورت اکثر شاهزادگان کنفدراسیون راین توانستند از تحریم قدرت های بزرگ مثل اتریش، پروس و روسیه در امان بمانند که احتمالا یکی از دلایل استعفای کارل از کنفدراسیون راین در 26 نوامبر 1813م. و پیوستن به اتحاد ضد ناپلئون بود. قبل از این تغییر جهت و پس از انحلال کنفدراسیون راین کارل بدون دلیل به بازل گریخت اما مجددا با علت بیماری بازگشت و علاقه ای به ادامه فعالیت در ارتش نشان نداد. وی در نهایت در 21 مارس 1820 درگذشت.

کارل یکم