گریگوری شانزدهم

پاپ گریگوری شانزدهم از تاریخ 2 فوریه 1831 م. تا زمان مرگش (1 ژوئن 1846 م.) رهبر کلیسای کاتولیک و حاکم ایالات پاپی بود. وی فردی محافظه کار و سنت گرا بود و با اصلاحات دموکراتیک و مدرنیزه در کشورهای پاپ و سراسر اروپا مخالفت کرد. او همواره سعی در تقویت اقتدار مذهبی و سیاسی پاپ داشت. فعالیت های تبلیغی را در خارج تشویق و تجارت برده را محکوم کرد. اما ، سرکوب شدید و زیاده خواهی مالی وی باعث شد که در داخل کشور چندان محبوب نباشد.

کاپلاری به زبان ایتالیایی و لاتین روان صحبت می کرد و به زبان ارمنی تبحر داشت و به هیچ زبان دیگر اروپایی آشنایی نداشت و همچنین سیاست اروپا را نمی فهمید.

وی در تاریخ 18 سپتامبر 1765 م. در یک خانواده اصیل اشرافی در بلونو ونیز به دنیا آمد. نام کامل او بارتولومئو آلبرتو کاپلاری بود. در سن هجده سالگی به صومعه سن میشل در مورانو رفت و در سال 1787 م. به عنوان کشیش منصوب شد. او به دلیل مهارت های کلامی و زبانی توانست در سال 1787 م.، در سن 22 سالگی ، به تدریس فلسفه و الهیات در سان میکله بپردازد. در سال 1805 م. در سن چهل سالگی به عنوان راهب بزرگ صومعه سن گریگوریو مگنو آلچلیو واقع در تپه کائلین منصوب شد.

هنگامی که ارتش ناپلئون (امپراتور فرانسه) رم را گرفت و پیوس هفتم را دستگیر و تبعید کرد ، کاپلاری به مورانو گریخت. پس از شکست نهایی ناپلئون ، کنگره وین دوباره حاکمیت ایلات پاپی را بر ایتالیای مرکزی برقرار کرد و کاپلاری برای به دست آوردن پست خود به رم فراخوانده شد. وی به عنوان مامور تفتیش عقاید منصوب شد و سپس در تاریخ 29 فوریه 1820 م. به سمت مشاور ارتقا یافت و در اول اکتبر 1826 م. ، رئیس بخش تبلیغ ایمان گردید. دو بار به وی پیشنهاد سمت اسقف داده شد که کاپلاری هر دوبار از این سمت امتناع ورزید.

در 21 مارس 1825م. ، کاپلاری توسط پاپ لئو دوازدهم به صورت محرمانه کاردینال شد. این امر در تاریخ 13 مارس 1826م. به اطلاع عموم رسید. اندکی بعد از او خواسته شد تا برای حفظ حقوق کاتولیک ها در دیگر کشورها برای توافق نامه مذاکره کند که او این کار را با موفقیت به پایان رسید. وی همچنین از طرف کاتولیک های ارمنستان با امپراتوری عثمانی برای صلح مذاکره کرد.

در 2 فوریه 1831 م. کاپلاری برای جانشینی پاپ پیوس هشتم انتخاب شد. او که قبل از مقام اسقفی، به عنوان پاپ انتخاب شده بود توسط بارتولومئو پاکا، عنوان اسقف را نیز دریافت کرد.
کاپلاری که بیش از بیست سال در صومعه سن گرگوریو خدمت کرده بود و به آنجا تعلق خاطر داشت و همچنین به افتخار گریگوری پانزدهم ، بنیانگذار جماعت تبلیغ ایمان نام گریگوری شانزدهم را برای خود انتخاب کرد. او آخرین پاپی است که نام «گریگوری» را به خود اختصاص داد.

گریگوری شانزدهم با تکنولوژی هایی مانند روشنایی گاز و راه آهن مخالفت کردند و معتقد بودند که این امر باعث افزایش قدرت بورژوازی شده و منجر به تقاضایی برای اصلاحات لیبرالی می شود که قدرت سلطنتی پاپ بر مرکز را تضعیف می کند. او در طول دوران سلطنتش برای امور دفاعی ، معماری و مهندسی هزینه های زیادی کرد. همچنین به حمایت از دانشمندانی چون آنجلو مای ، جوزپه مزوفانتی و گائتانو مورونی پرداخت.

سرانجام گریگوری شانزدهم در 1 ژوئن 1846 م. در سن 80 سالگی درگذشت و در کلیسای سن پیتر به خاک سپرده شد.

پاپ گریگوری شانزدهم