ایالات پاپی

ایالات پاپی یا ایالات کلیسا یا ایالات رومی دولتی در مرکز ایتالیا بود که از قرن 8 میلادی تا 1870 میلادی توسط پاپ (رهبر کلیسای کاتولیک) اداره میشد. ایالات پاپی در اوج قدرت خود مناطق لاتزیو، اومبریا، مارکه و رومانیا را در بر می‌گرفت. این دولت در 1870 میلادی توسط پادشاهی ساردنی فتح شد و به جزئی از پادشاهی جدید ایتالیا تبدیل گشت.

نقشه ایالات پاپی در سال 1815 میلادی

شکل گیری ایالات پاپی

در اوایل قرن پنجم ، با پایان یافتن امپراتوری روم غربی و ضعیف شدن نفوذ امپراتوری شرقی (بیزانس)، اسقف که پاپ نیزنامیده می شوند، با هدف کمک و محافظت از مردم به قدرت رسید. به عنوان  مثال، پاپ گریگوری بزرگ ، برای کمک به پناهندگان از حمله به لومبارد ها ، معامله ای بزرگ انجام داد و حتی برای یک بار هم با مهاجمان صلح برقرار کرد. اما سرانجام دولت های پاپی در قرن هشتم به طور رسمی شکل گرفت. زمانی که لامبرتها راونا را گرفتند و در آستانه فروپاشی رم بودند، پاپ استفان دوم (یا سوم) به پادشاه فرانکها پیپین وعده داد که زمین های تصاحب شده را به پاپ بازگرداند. قول پیپین و سند که آن را در 756 م. ثبت شده است، به عنوان اهدای پیپین شناخته شده و پایه قانونی برای کشورهای پاپ را فراهم می کند.

در اوایل قرن شانزدهم، به لطف پاپ ژولیوس دوم ، ایالات پاپ توانستند بیشترین میزان قدرت خود رسید. اما بعد از مرگ وی، مدت زیادی نگذشت که اصلاحات به دولت پاپ پایان داد.
در واقع یکی از جنبه های بسیاری از کلیسای کاتولیک این بود سرپرست معنوی کلیسا باید  قدرت زیادی داشته باشد که اصلاح طلبان مخالف آن بودند و توانستند به عنوان قدرت سکولار در قلمرو پاپی قرار بگیرند. انقلاب فرانسه و جنگ ناپلئونی نیز به جمهوری سنت پیتر آسیب رساندند و در نهایت، در طول دوره متحد سازی ایتالیا در قرن نوزدهم، دولت های پاپ به ایتالیا پیوستند.

نشان مخصوص ایالات پاپی

نشان ایالات پاپی ترکیبی از دو کلید طلایی و نقره ای متقاطع و یک تاج است که به عنوان یک نشان از سلطنت مقدس است که از قرن 14 میلادی مورد استفاده قرار گرفته است. این نشان بر روی پرچم این ایالات نیز نقش بسته است.

نشان مخصوص ایالات پاپی

پرچم ایالات پاپی در سال های 1825 تا 1870 میلادی