اسباب بازی

بازی به معنای تلاش و فعالیت لذت بخش و تفریح می باشد ؛ فعالیتی است که طی آن کودکان و حتی بزرگسالان اوقات خوشی را سپری می کنند. بازی برای رشد کودک ضرورت دارد ، استعدادش را شکوفا کرده و کودک از طریق آن می تواند رویا و احساسات خود را بروز دهد. می توان گفت که دوران طلایی رشد کودک از مسیر بازی می گذرد و در فرایند بازی هاست که کودک خود و محیط پیرامونش را می شناسد. 

در فرهنگ عمید بازی به دو صورت اسم و فعل تعریف شده که به صورت اسم به معنای سرگرمی به چیزی و ورزش و تفریح و به صورت فعل در معنای بازی گرفتن ، در دست گرفتن و خود را بیهوده با آن سرگرم کردن آمده است.

در فرهنگنامه وبستر چنین معنی شده است : حرکت ، جنبش و فعالیت ، آزادی یا محدوده ای برای حرکت یا جنبش ، فعالیت با تمرین برای سرگرمی ، تفریح یا ورزش. و اما «آلفرد دادلر» روان شناس معروف در تعریف بازی چنین می گوید که بازی وسیله طبیعی کودک برای بیان و اظهار خود است و هرگز نباید به آن به عنوان وقت کشی نگاه کرد.

بازی ممکن است با اشیا و وسایل خاصی همراه باشد که در اصطلاح به آن «اسباب بازی» می گویند.

در کاوش های باستان شناسی قطعاتی اسباب بازی مانند حیوانات کوچک ، عروسک ، کالسکه و ... به دست آمده که بیانگر این امر است که بشر از آغاز شهرنشینی به بازی علاقه داشته است. گاهی این اسباب بازی ها بیشتر از یک شی بی ارزش برای بازی کودکان بودند و جنبه هنری به خود می گرفتند. در کشور چین باستان ، ساختن اسباب بازی های ظریف و گران رایج بوده است.

در اوایل قرن بیستم حدود هفتاد درصد از کل اسباب بازی های آمریکا از اروپا وارد می شد. خانواده های روستایی در آلمان و سوئیس همه به تهیه اسباب بازی مشغول شده و قراردادهایی با بازرگانان بستند. موهای عروسکان اروپایی بیشتر از موهای زنان اروپایی تهیه می شد. بعدها بدین منظور موهای زنان چینی به اروپا صادر گردید. در همین دوران بود که این صنعت در آمریکا نیز رونق گرفت. حدود 75 نفر در این سرزمین به ساخت اسباب بازی مشغول بودند که از بعضی افراد در اواخر قرن نوزدهم کارخانه هایی به جا مانده است. این کارخانجات اسباب بازی هایی چون درشکه ، سورتمه ، اسب ، قطار ، عروسک ، حیوانات تولید می کردند.

قبل از جنگ جهانی اول ، به دلیل ارزان تر بودن نیروی کار ، ایالت متحده نتوانست در ساخت اسباب بازی با اروپا رقابت کند. در طی جنگ و قطع واردات اسباب بازی ، آمریکایی ها سعی کردند با به کار گرفتن روش های سریع تولید ، مقادیر زیادی اسباب بازی تولید کنند. همچنین به این قضیه پی بردند که کودکان آمریکایی ترجیح می دهند با اسباب بازی هایی به سبک آمریکایی بازی کنند. مانند عروسک هایی شبیه به کودکان آمریکایی با لباس هایی به سبک آمریکایی ، ماشین های اسباب بازی به سبک ماشین های آمریکایی و غیره.

یکی از موفقیت های سازندگان اسباب بازی وارد شدن پلاستیک به این صنعت بود. قالب گیری اسباب بازی پلاستیکی از سال های 1930 میلادی رایج شده و از سال 1934 م به بعد بود که انواع ترکیبات پلاستیکی روی کار آمد و رفته رفته استفاده از چوب ، پارچه ، لاستیک کمرنگ گشت.

همانطور که پیشتر ذکر شد در گذشته از موی طبیعی برای عروسک ها استفاده می شد اما بعدها با پیشرفت تکنیک و پیدایش الیاف مصنوعی ، انواع ترکیبات وینیل برای این منظور به کار برده می شود.

در ایران نیز از کاوش‎‎های باستان شناسی که در شوش ، گیلان و سیلک کاشان به عمل آمده است ، مجسمه‎‎های ظریفی از انسان و چهارپایان و پرندگان یافت شده که از سفال و چوب و سنگ ساخته شده‎ اند. به نظر می رسد تعدادی از آن ها اسباب‎بازی بوده باشند.
اولین اسباب بازی‎‎های غربی توسط ناصرالدین شاه به عنوان سوغاتی برای فرزندانش به ایران وارد شدند. 

اسباب بازی های آنتیک و قدیمی

تحقیق و گردآوری :

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com

منابع

• فلسفه بازی و نقش آندر رشد عقلانی کودکان بر اساس برنامه P4C / کبری احمدوند ، حمید احمدی هدایت ، سهیلا غلامی هره دشتی / مجله فلسفه و کودک / سال 1394 / شماره 12
• صنعت اسباب بازی / محمد رفیعی / مجله بورس / سال 1349 / شماره 88