دوران استعمار بریتانیا

در قرن هفدهم، بسیاری از کشورهای اروپایی به سواحل غرب آفریقا راه يافتند و آن را به يكی از مهم ترين مراكز تجارت برده تبديل كردند. در اوایل قرن هجدهم میلادی بود که انگلیس و فرانسه حاکمیت غرب آفریقا را از دست هلندی ها را گرفتند. در نهایت بريتانيا در پی جنگ های ناپلئونی و انقلاب فرانسه به عنوان حاکم مطلق در غرب آفریقا باقی ماند.

در قرن نوزدهم میلادی نیجریه تحت استعمار کشور انگلستان قرار گرفت و در سال های 1879 و 1914 م. یکی از کولونی های انگلستان بود. در طول این مدت، منابع طبیعی و زیرزمینی این کشور به انگلستان که در حال صنعتی شدن بود، منتقل شد. انگلستان برای این منظور از سال 1890 م. تا آغاز جنگ جهانی دوم خط آهن احداث کرد و از این طریق پنبه، بادام زمینی، روغن پالم، تولیدات کشاورزی و همچنین مواد مختلف معدنی را از مناطق داخلی به بنادر منتقل کرد.

در این دوران سلطنت بر عهده ملکه الیزابت دوم بود و به همین سبب بر روی سکه های این سال ها تصویر وی ضرب شده است.

انگلیس برای ایجاد حاکمیت در نیجریه به اتحادهای راهبردی، همکاری با رهبران محلی و قدرت نظامی دامن زد. با استناد بر بسیاری از منابع تاریخی نظامیان انگلیس مخالفان خود را با استفاده از زور سرکوب کردند. در خلال این سرکوب ها هزاران نیجریه ای جان خود را از دست داده و شمار زیادی نیز دستگیر شدند.

با آغاز بحران اقتصادی در اواخر دهه 1920 و آغاز جنگ جهانی دوم در اواخر دهه 1930 میلادی، توجه انگلیس نسبت به نیجریه کم شد. در پی آن آزادی خواهان و استقلال طلبان در نیجریه فعالیت خود را آغاز کردند و خواهان سهم بیشتری در اداره کشور شدند. پس از سال 1949 م. انگلیس با گروهی از این افراد نیجریه ای روند تدوین قانون اساسی را آغاز کرد و سهم نیجریه در اداره دولت افزایش یافت و در نهایت این امر به استقلال نیجریه انجامید.

سرانجام در اکتبر سال 1960 م. نیجریه مستقل شد و بصورت جمهوری فدراتیو با حکومت خود مختاری ایالات گشت.