جرج سوم

«جرج سوم» با نام کامل «جرج ویلیام فردریک» از دودمان سلطنتی ‌هانوور ، پادشاه متحد بریتانیا و ایرلند از سال 1760 تا 1820 میلادی بود. وی در تاریخ 4 ژوئن 1738 م. متولد و در تاریخ 29 ژانویه 1820 م. درگذشت.
او یکی از تاثیرگذارترین چهره ‌های عرصه‌ تاریخ و سیاست به شمار می‌رود. دوران حکومتش سرشار از تنش و کشمکش ، ثبات ، پیروزی و شکست بود. این دوره مصادف با انقلاب آمریکا ، انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئون بود. در زمان حکومتش بسیاری از مستعمرات خود را از دست داد، که مهمترین آنها از دست دادن آمریکای شمالی بود.

جرج سوم از اخلاق اشرافی و متکبرانه سلطنتی دوری می‌کرد و به خاطر داشتن رفتاری ساده، بی آلایش و خودمانی به «جرج کشاورز» ملقب بود. بسیاری از مورخان او را با عناوینی همچون پدری دلسوز، پادشاهی بی‌غل و غش، سیاستمداری خیره ‌سر، مردی فرهنگ دوست و البته حکمرانی مستبد و دیوانه به تصویر کشیده‌اند. 
در شعر معروفی به نام پرسی بیشه شلی (Percy Bysshe Shelley) از او به عنوان پادشاهی پیر، دیوانه، ساده لوح، ناامید و مردنی یاد شده است.
در رابطه با دیوانگی وی در تاریخ چنین آورده شده است که در اوایل سلطنتش (در سال 1756 م.) اولین نشانه های بیماری روانی وی مشخص شد، این مشکل زیاد حاد نبود اما در طول زمان کم کم بیشتر شد تا این که در سال 1811 م. مجلس شورای سلطنتی پسر او را نایب السلطنه و زمامدار امور معرفی کرد.
بسیاری معتقدند که بیماری جرج او را درگیر توهم و تخیل می کرد؛ امروزه به این بیماری پارانویا می گویند. این شخصیت عجیب وغریب وی بود که نیکلاس‌ هایتنر و اَلن بِنِت (از چهره های شاخص تئاتر و سینمای بریتانیا) را به خلق اثری هنری به نام «جنون شاه جرج» ترغیب کرد.

جرج سوم