ژواکیم مورا

ژواکیم مورا  با نام کامل « Joachim-Napoléon Murat/ ژواکیم ناپلئون مورات» یک شوالیه و دریادار فرانسوی بود که در زمان ناپلئون بناپارت بود که از 1808 تا 1815 م. پادشاه ناپل بود.

وی در تاریخ 25 مارس 1767 م. در فرانسه به دنیا آمد. والدین مورا قصد داشتند كه او در كلیسا حرفه ای را دنبال كند و كشیش كلیسا به او تعلیم می داد. وی سپس وارد فرقه سنت لوزارس در تولوز شد ، اما هنگامی که یک هنگ سواره نظام از شهر عبور کرد ، از آنجا فرار کرد و در 23 فوریه 1787 در آن هنگ نام نویسی کرد. در سال 1789 م. مجبور به استعفا شد و به خانواده خود بازگشت. در سال 1790 م. مورا به گارد ملی پیوست. او یک جمهوریخواه سرسخت بود.
مورا دوباره به هنگ قبلی خود پیوست و در آوریل همان سال به درجه سرجوخه ارتقا یافت و سپس در ماه مه به گروهبانی ارتقا یافت. در 19 نوامبر 1792 ، در سن 25 سالگی ستوان دوم شد. او از آخرین ترفیع خود بسیار خوشحال بود و فکر میکرد که به عنوان یک ستوان ، ثابت کند که قدم در راه اشتباهی نگذاشته و خانواده اش دیگر باید متوجه شوند که او گرایش زیادی به روحانیت ندارد.

در پاییز 1795 ، سه سال پس از برکناری پادشاه لویی شانزدهم فرانسه ، سلطنت طلبان و ضدانقلاب قیام مسلحانه ترتیب دادند. در 3 اکتبر ، ژنرال ناپلئون بناپارت ، که در پاریس مستقر بود ، به عنوان فرمانده نیروهای مدافع کنوانسیون ملی فرانسه منصوب شد. ناپلئون بناپارت، مورات را مأمور جمع آوری توپخانه های حومه خارج از کنترل نیروهای دولت کرد. مورات ضمن جلوگیری از آشوبگران ، موفق شد توپهای اردوگاه سابلونز را گرفته و به مرکز پاریس منتقل کند. در پنجم اکتبر که معادل سیزدهم واندیمیر بود بناپارت با استفاده از توپ های سنگین نیروهای سلطنت طلب را به شدت سرکوب کرد و اعضای کنوانسیون ملی را نجات داد. در پی این موفقیت ، مورات به درجه سرهنگ ارتقا پیدا کرد و پس از آن یکی از بهترین افسران ناپلئون باقی ماند.

مورا در تاریخ 20 ژانویه 1800 م. طی یک تشریفات دولتی با کارولین بناپارت (خواهر ناپلئون بناپارت) ازدواج کرد و در تاریخ 4 ژانویه 1802 در پاریس مراسم عقد مذهبی گرفت.
در سال 1804 م. مارشال فرانسه شد و در 1805 شاهزاده فرانسه لقب گرفت. او از سال 1806 تا 1808 به عنوان دوک بِرگ با نام ژواکیم اول (به ایتالیایی: Gioacchino I)، و از سال 1808 تا 1815 با همان نام ، پادشاه ناپل بود. پادشاهی ناپل، پاداشی از طرف ناپلئون بناپارت به دلیل فرماندهی همزمان ده هزار سواره نظام برای حمله به روس ها در نبرد ایلو در فوریه 1807 م. بود.

مورا پس از سقوط ناپلئون به جزیره کرس فرار كرد. او سعی کرد دوباره به ناپلئون ملحق شود و مجدداً سمت خود را به عنوان فرمانده سواره نظام به عهده بگیرد ، اما ناپلئون که در وفاداری او دچار تردید شده بود حاضر به این امر نشد. مورا با دامن زدن به قیام در کالابریا، سعی کرد تا ناپل را دوباره بدست آورد .بسیاری از متحدانش او را رها کردند که این امر مورا را بسیار متاثر کرد. مورات که با 200 نفر به بندر پیتسو وارد شد و تلاش کرد تا در میدان شهر پیشروی کند ، اما نقشه او به هم ریخت. ازدحام جمعیت بسیار خصمانه بود. او توسط یک پیرزن مورد حمله قرار گرفت و او را مقصر فقدان پسرش دانست.
مورا توسط نیروهای پادشاه ناپل فردیناند چهارم اسیر و زندانی شد و در نهایت به اتهام خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد.

مارشال مورا در 13 اکتبر 1815 در بندر پیتسو کالابریا در ایتالیا تیرباران شد. او در هنگام اعدام بسیار شجاعانه و با غرور نظامی مخصوص خود با مرگ روبرو شد. جسد وی را در گورستان پرلاشز فرانسه به خاک سپردند.

ژواکیم مورا پادشاه ناپل