اسکار یکم

ژوزف فرانسوا اسکار برنادوت یا اسکار یکم متولد 4 ژوئیه 1799 م. از 8 مارس 1844 م. تا انتهای عمر پادشاه کشور سوئد و نروژ بود. مادر وی دزیره کلاری ملکه سوئد و نروژ بود. همسر او ژوزفین دوم نوه همسر ناپلئون بناپارت و اولین امپراطریس فرانسه بعد از انقلاب این کشور بود.

در سال 1838 م. در زمان ولیعهدی، پدرش کارل چهاردهم به فرزند خود سوءظن برد که او با همکاری لیبرال ها در صدد ایجاد تغییرات سیاسی است. اسکار پس از اطلاع از این سوءظن به علت رفتار مستبدانه پدر و جلوگیری از مذمت او از همراهی فعالانه و آشکار با لیبرال ها خودداری کرد. اما پس از مرگ پدر و جانشینی ثابت کرد که لیبرالیسم او از محتاطانه ترین و محافظه کارانه ترین سیاست های حاکم است.

پادشاه جدید اصلاحات بنیادی دست و پا گیر منسوخ شده دولت 1809 م. را که باعث می شد شاه به یک خودکامه تبدیل شود نپذیرفت و یکی از اولین اقدامات او آزادی مطبوعات بود. همچنین اولین قانون حمایت از برابری جنسیتی در سوئد را تصویب کرد و در سال 1845 م. یک سال پس از نشستن بر تخت سلطنت اظهار داشت که برادران و خواهران میراث مساوی دارند مگر به اراده طرفین. همچنین با معرفی پرچم های جدید با نشان اتحاد سوئد و نروژ، به طور رسمی برابری را در دو پادشاهی اعلام و برقرار کرد.

اسکار یکم یک دوست واقعی برای ملل خارجی هم بود. در سال 1848 م. با حمایت از دانمارک در برابر پادشاهی پروس (یکی از ایالت های امپراطوری آلمان در سالهای 1845 تا 1871 م.) و قرار دادن نیروهای اتحادیه سوئد و نروژ در شلسویک  (Schleswig) جنوب دانمارک امروزی و جزیره فونن (Funen) در دریای بالتیک در اولین جنگ بین این دو کشور نقش مهمی ایفا کرد و واسطه آتش بس مالمو در 26 اوت 1848 م. بود. او همچنین در پروتکل 8 می 1852 م. لندن ضامن صداقت و حسن نیت حکومتگران دانمارک شد. همچنین در اوایل دهه 1850 م. در فکر ایجاد طرحی برای متحد کردن سه پادشاهی اسکاندیناوی بود اما مشکلات در این راه باعث شد وی از تلاش برای انجام طرح خود صرف نظر کند.

او موفق شد سیاست زیان آور پدر خویش در برابر امپراطوری روسیه را تغییر دهد. از ترس این که روسیه سواحل وارانگرفیورد (Varangerfjorden) شمال غرب نروژ امروزی را به اشغال خود در آورد در جنگ کریمه بی طرف ماند و موافقت خود را با اتحاد انگلستان و امپراطوری دوم فرانسه نیز اعلام کرد. در دهه 1850 م. سلامتی اسکار اول رو به وخامت گذاشت و در سال 1857 م. فلج شد. دو سال بعد در کاخ سلطنتی استکهلم در 3 ژوئیه 1859 م. درگذشت و پسر ارشد وی به عنوان کارل پانزدهم جانشین او شد.

اسکار یکم پادشاه کشور سوئد