ساچیم بافی

ساچیم بافی یا ساچین بافی

نوعی از صنایع دستی روستایی و خانگی روستاهای کلاردشت ( از جمله روستاهای حسن کیف ، شکر کوه ، کوه پر ) در استان مازندران است که بافندگان آن زنان هستند. ساچیم بافی شباهت بسیار زیادی به جاجیم بافی دارد و احتمالا به خاطر تفاوت در لهجه و کلام به این نام تغییر پیدا کرده است.

رنگ های گیاهی قرمز ، آبی ، زرد و سبز در گذشته برای بافت ساچیم استفاده می شد که امروزه جای خود را به رنگ های شیمیایی داده است.

بافت آن شبیه گلیم بوده و نقوش آن ساده ، راه راه و با مربع های رنگی در متن و مرکز آن دیده می شود. نقشه در این دست آفریده کاربرد ندارد و نقوشی که در آن مورد استفاده قرار می گیرد ذهنی و آمیزه ای از میراث و فرهنگ پیشینیان است که سینه به سینه منتقل شده است.

درگذشته به نو عروسان به همراه چادر سفید یک ساچیم نیز هدیه می دادند تا همواره روشنی بخش زندگی مشترک آنان باشد و پیوندشان با سنت ها عمیق تر و ریشه دار تر شود.

ساچیم بافی یا ساچین بافی ، تجلی ذوق ، هنر و زیبایی شناسی مردمان شمال ایران و از بافته های داری غرب مازندران است که به احیای دوباره نیاز دارد، اگر چه روزگارانی اهالی خطه مازندران با نام ساچین شهره جهان بودند ولی امروزه این هنر دستباف قدیمی بر اثر بی برنامگی ، ساماندهی نشدن هنرمندان ، نبود حمایت ، بی توجهی به تبلیغات و همچنین کاربردی نشدن آن در حال فراموشی است.

ابزار

الوار چوبی ، دفتین ، شانه ، ماسوره و ماکو

نحوه بافت

برای بافت ساچیم از پشم بهاره گوسفندان که لطیف تر است استفاده می شود از اینرو ظریف تر و لطیف تر از جاجیم است. برای بافت ساچیم چله ای به طول 10 متر و عرض 40 سانتی متر تهیه شده و بعد از بافت آن را به پنج قسمت مساوی تقسیم می کنند. برای بافت یک ساچیم به ابعاد 2 در 2 مترمربع ، شش روز وقت لازم است. هر ساله حمایت از این هنر که ریشه در آداب و سنن مردم منطقه دارد کمتر می شود. تولید هر ساچیم 2 در 2 متری بیش از 20 هزار تومان هزینه دارد.

موارد مصرف

از ساچیم به عنوان رختخواب پیچ ، زیرانداز و روانداز استفاده می شود.

تحقیق و گردآوری:

گروه کارشناسی ایران آنتیک

www.iranantiq.com

منابع

• دایره المعارف هنرهای صنایع دستی و حرف مربوط به آن / سید ابوالقاسم سید صدر / انتشارات سیمای دانش / چاپ دوم / سال 1388
• بررسی وضع صنایع دستی استان مازندران / مجله بورس / آذر 1352 / شماره 124