پادشاهان محلی

دوره پادشاهان محلی مربوط به دوران کمپانی هند شرقی بریتانیا در هند می شود. این کمپانی که یک شرکت سهامی بریتانیایی بود به جایی رسید که زمام امور هندوستان را تا سال ۱۸۵۸ میلادی به دست گرفت. رفته رفته این شرکت توانست اکثر مناطق هند را به صورت مستقیم یا غیرمستقیم توسط حاکمان دست نشانده محلی در اختیار بگیرد. در سال ۱۸۵۷ م. شورش های هند باعث شد تا قانون حکومت هند در ۱۸۵۸ م. تصویب شود و بریتانیا کنترل تمام هند را به شکل راج بریتانیا در اختیار خود گیرد.
در واقع دوره پادشاهان محلی به یک نیمه حاکمیتی اشاره می کند که به طور مستقیم توسط شخص حاکم محلی اداره نمیشد و دولت انگلیس اجازه داشت که در امور داخلی این ایالت ها دخالت کند و حکم هایی صادر کند که در تمام هند اجرا شود. سربازان محلی نیز توسط افسران ارتش بریتانیا مورد بازرسی قرار می گرفتند و به طور کلی تجهیزات مشابه ارتش بریتانیا را در ارتش هند داشتند.

حاکمان معتبر هندو اغلب از عنوان «راجا» یا «راجه» و «رائو» استفاده می کردند و معتبرترین حاکمان هندو معمولا عنوان «ماها» یا عالی را داشتند که با عنوان دوک مقایسه می شد. همچنین اضافه کردن صفت بهادر وضعیت صاحب عنوان را سطح بالاتری قرار می داد. آن ها از عناوین دیگری از جمله چاتراپاتی (امپراطور)، مهاراجه (شاه)، سلطان، نواب (فرماندار) ، امیر، راجی، نظام و ... استفاده می کردند. در جنوب هند از عناوین دیگری مانند «ورما» استفاده می شد. در سطوح پایین تر از کلمه «سردار» استفاده می شد. حکام مسلمان نیز از عنوان «نواب» استفاده می کردند. معنای واقعی این عناوین هرچه که بود دولت انگلیس همه آن ها را «prince/شاهزاده» ترجمه می کرد تا از ایجاد وضعیتی برابر با پادشاهان خود جلوگیری کند.

دوران حکومت پادشاهان محلی با استقلال هند در سال 1947 م. پایان یافت. روند ملحق شدن حاکمان ایالات به دولت تازه استقلال یافته هندوستان عمدتا صلح آمیز بود اما بعضی از آن ها در مقابل این تغییر مقاومت کردند به عنوان مثال حاکم حیدرآباد که استقلال منطقه خود را انتخاب کرد که البته با دخالت پلیس به دولت هند ملحق شد؛ و حاکم جوناگاد که به پاکستان ملحق شده بود اما بعدها به هند پیوست.

جمعی از پادشاهان محلی هند